De hakken van Gabby

Hoewel ik altijd al een zwak voor dames op hoge hakken had, ben ik geen vaste bezoeker van deze site. Toch wil ik hier graag vertellen over iets dat al een aantal dagen mijn dagen beheerst…
Sinds twee weken werk ik tijdelijk op de expeditie van een voedingsmiddelenbedrijf in de buurt van Schiphol. Mijn werkplek bevindt zich in een hal die lijkt op alle andere hallen waar ik ooit werkte: hoge stellages met volle pallets, rondscheurende heftrucks, veel dozen en aan de kant van de openbare weg een aantal kantoortjes. Op de eerste dag moest ik naar Gabby, die in een van de kantoortjes de pakbonnen en andere administratie bijhoudt. Ze zat aan de telefoon toen ik door de half geopende deur keek en ze wuifde me binnen. Ik schatte haar ergens in de veertig, zorgvuldig gestylde korte blonde haren en bruine ogen. Volgens mij had ze thuis een zonnebank die ze vaak gebruikte. Ze keek me aan terwijl ze met een licht Amsterdams accent over factuurnummers of zoiets sprak.
Toen ze neerlegde, stelde ik me voor en kon ik mijn vraag stellen over de pakbon in mijn hand. Er moest een kopie gemaakt worden op de machine in de hoek bij het raam. Gabby stond op en was langer dan ik had verwacht. Onder haar strakke spijkerbroek droeg ze superhoge spitse tijgerpumps. ‘Wauw, gave schoenen,die zie je niet zo vaak meer,’ zei ik, terwijl ik naar haar gouden stilettohakken staarde. ‘Oh, dank je,’ lachte ze. Mijn hoofd begon te gloeien. Ik kende haar nog maar een paar minuten, mijn compliment was er bijna zuchtend uitgekomen. ‘Gekocht op de bazaar in Beverwijk. Ik kan er geen mijlen op lopen, maar ze zitten heerlijk.’ Bewonderend keek Gabby naar haar eigen zonnebankbruine voeten.

Sinds die maandagochtend laat ze duidelijk merken dat ze me leuk vind, hoewel ze overduidelijk gek is op haar man, een enorme kerel die even verderop bij een transportbedrijf werkt. Ze heeft inmiddels ook het verlammende effect door dat haar hakken op me hebben. Iedere dag draagt ze andere schoenen of laarzen, allemaal met minstens tien centimeter hakken eronder. Als haar stiletto’s door de hal klinken, kijk ik haar na en ik weet dat ze dat ziet in de ramen van de kantoorruimtes. Inmiddels vraagt ze me niet meer dingen te doen, maar geeft ze me met half gespeelde strengheid opdrachten. Zaterdagochtend moest ik met wat collega’s een paar uur werken. Na de ochtendpauze kwam ze naar mijn werktafel gelopen. Over haar superstrakke zwarte broek een paar kniehoge bruine platformlaarzen in krokodillenprint. Haar spitse hakken waren nog veel hoger dan normaal. Ze kwam vlak naast me staan, ik keek in de v-hals van haar truitje naar de bovenkant van haar borsten. ‘Of ík ben gegroeid of jíj bent gekrompen,’ lachte ze, terwijl ze over haar schouder op me neer keek. Haar donkerroze lipstift was een beetje gebarsten. Mijn maag kantelde, beneden stopte iets niet meer met groeien.
‘Luister, deze bestelling moet er echt vandaag nog uit. Peter komt hem over een uurtje ophalen met de bestelwagen, ok?’ Ik begon te pruttelen over de afspraak met mijn vriendin in de stad, waarop ze me diep in de ogen keek. Ze plaatste haar hand in haar zij, tikte met de hak van haar rechter voet een paar keer op de betonnen en zei: ‘Ricky, wie is hier de baas?’ Van heel diep uit mijn buik klonk het: ‘Jij.’ Daarmee waren we de grap voorbij. Wulps draaiend met haar billen liep ze terug naar haar kantoortje. Tien meter verderop stond een collega met opgetrokken wenkbrauwen te kijken.
Vanwege mijn gewerkte uren op zaterdag mag ik vandaag later beginnen. De zenuwen gieren door mijn maag. Ik wil zo graag de laarzen van Gabby likken.